U denkt, deze jongeman neemt u in de maling. Niets is minder waar.
Het geschreven woord onder deze uitleg is een filmscenario wat werkelijk afgewezen is. Helaas is het commentaar op dit verkorte verhaallijn dermate sarcastisch positief dat er niets uit het commentaar zal worden geciteerd.
Waarheid om te vertellen is, dit synopsis ligt op de werktafel van de schrijver en deze is klaar om het script te schrijven. Er is slechts één probleem, de gedroomde hoofdrolspeler geeft niet thuis omdat hij weg is, op volle toeren. Dat schijnt zijn “flavour” te zijn omdat dat het leven van de straat is. Enfin, genoeg hits in 1 zin, oordeel zelf over het scenario wat speciaal voor deze artiest geschreven is en waarvan het management denkt: ‘NEE!!’
Filmscenario:
Nanawati.
Rachid is een jonge moslim die uit Afghanistan gevlucht is en al voor een lange tijd in Nederland woont. Wanneer familieleden omkomen bij een militair ingrijpen door Nederlandse troepen in zijn thuisland, wil hij dit wreken in Nederland.
Hij besluit een aanslag te plegen en al snel begint hij aan zijn voorbereiding. Steeds meer begint het er op te lijken dat het hem zal lukken.
Echter, de twijfel slaat toe wanneer hij de frisse Friezin Lillie ontmoet en verliefd wordt. Nu moet hij een keuze maken, zijn familie wreken of een gedroomde toekomst opbouwen met Lillie. Hij besluit haar over te halen om samen met hem de aanslagen te plegen in Nederland. Dit verandert echter wanneer blijkt dat Lillie iets te maken heeft met de aanslagen in Afghanistan. (Genre: Drama)
In korte lijnen is dit het verhaal. De titel is nog optioneel. Nanawati is de naam van een Afghaanse stamwet die gericht is op de bescherming van de familie, de stam, de natie en eer. Het woordje Pashtunwali heeft dezelfde lading. Ik ga voor Nanawati omdat dat woord kort en krachtig is.
U moet snappen, dit verhaal rammelt nog aan alle kanten en heeft “finetuning” nodig. Desondanks, ik moet jullie aan het werk zetten. Anders komt dat filmscript er natuurlijk nooit. Er is een boodschappenlijstje en ik verlang van een ieder die gepassioneerd is voor dit project de benodigde spullen te halen. Zo kunnen we over anderhalf jaar deze film in de bioscoop bewonderen en gaan we meer nadenken over de gevolgen van oorlogen. (WarChild, let u op? Sponsors.)
Het lijstje is als volgt:
- Twee kilo Jelly Beans
- MacBook Pro met alleen Word en Google Chrome
- Fries vrouwelijk model voor de rol van Lillie
- Dikke Van Dale
- Afghaans – Nederlands woordenboek
- Ali B
- Filmstudio/fonds die de film wil financieren
- Marco Borsato voor de soundtrack
- Figuranten
- Geluk wensen van Dennis van de Ven (mentor)
Als ik zou denken en schrijven zoals jullie doen, dan zou de wereld sterven aan eentonigheid.
Ze droeg een rode broek met groene schoenen en een zwart topje. Ze was hip.
Aan de bar stond ze te kletsen met een man die een grote zwarte bril droeg.
Op het eerste gezicht leek hij geïnteresseerd te zijn, maar al snel ontdekte ik dat hij meer oog had voor zijn omgeving. Ik maakte daar op uit dat zij hem allemaal niets deed.
Hij was gek. Waar vind je tegenwoordig nog een vrouw met een mooie voluptueus gevulde voorgevel en ongelijke neusgaten. Ik zou mijn tong de tuin om leiden in haar tepelhoven en het alfabet schrijven in haar roze gekleurde schoot. Als ik de aandacht van een vrouw zoals haar kon krijgen dan zou ik vast getuige zijn een droom. Een droom waarbij mijn geest uit mijn lijf treedt en ik lijdzaam toekijk hoe ik alles aanpak zonder dat mijn gedachten en geest zich er mee bemoeien. Dwangneuroses heb ik, zo lukt het mij bijna nooit om een vrouw meer dan vijf minuten aan het woord te laten als het mij niet interesseert wat ze zegt. Daarom lukt het mij ook bijna nooit om over orale seks te spreken in mijn relaties, ik zoek altijd de vrouwen uit die geen zin hebben in “smalltalk”.
Ze zal goed met verdriet zijn, dat was direct te zien. Iemand zoals ik verstopt graag zijn verdriet. Met een hoofdkussen onder mijn arm richting het bos en daar oorverdovend krijsen in het kussen. Wanneer tranen gedroogd zijn in het kussen, verstop ik de donzen ondersteuning en laat ik het regenen. Zonder blikken of blozen laat ik mijn gezicht zwijgzaam spreken over wat ik wel of niet aantrekkelijk vind als zij haar naakte kleding heeft aangetrokken. Mijn complimenten schijnen als het licht over de schaduw dat vervolgens een buiging maakt naar het aanschouwende naakt voor de open haard.
Brand er hout in de open haard? Nee, het is mijn hart die zich net genesteld heeft in de kamer en we kunnen ons er nu beide aan opwarmen.
Ze leeft niet op complimentjes van haar collega’s, ze raakt niet onder de indruk van negatief lofgezang van haar vijanden. Het zijn de tandloze zwervers die hun tanden in haar ziel hebben weten te zetten met een vluchtig gesis of gefluit als bekendmaking dat haar lijf een inloophuis moet zijn van beschimmelde penissen en voor eeuwig stinkende schaamharen tussen hun billen waar gelaagd papier al jaren niet meer op visite is geweest.
Een vrouw geef je geen liefde, een vrouw zeg je niet dat alles goed komt, een vrouw tem je. Je maakt haar wijs dat alles slechts een leugen was wanneer de waarheid achterhaald is door derden die er ook bij waren. Een vrouw hoort in de foetushouding te liggen in mijn navel, ik ben groot en jij bent klein, kom schuilen in dit enige pluizige deel van mijn lijf en zwijg. Het is al erg genoeg dat we vechten om de leiding in het individualisme wat de connectie draagt in de liefde. Maar als ik ongewild in de liefde mocht vallen met je, weet dat dit tegenstrijdig is en als ik je langer vast heb dan een minuut weet ik zeker dat het voelt alsof ik innig met een cactus ben. Vrouwen die goed geschapen zijn in de baarmoeder hebben de potentie om harten te breken maar ook de potentie om te vroeg te pieken dus sterven bij de geboorte is dan iets minder twijfelachtig.
Wetende dat aan alles een einde komt, wetende dat het orgasme komt wanneer ik met mijn hoofd in je schoot lig, al zwetende. Wanneer ze te veel spreekt over haar ego en worstelingen, noem ik het fluor vaginalis en vertrek ik van de septum rectovaginale naar mijn eigen bed en zal ik het snikken van de klok niet meer horen want de tijden van genot en haat zijn verdwenen. Hang het aan de klok dat ik zondig en menigeen kwets met woorden. Ik sla je met liefde, ik geef je handkusjes met een rechtse.
Als onze woorden knuffelen dan train ik ondertussen mijn kaken om je later van dienst te kunnen zijn als een Romeinse seksslaaf die likt voor zijn opslag en zorgverzekering.
“Ik kan in de spiegel alleen maar naar mijn neus kijken, daarmee snoof ik aan je kont en je had het niet eens door.”
‘Zelfmoordneigingen, die verdwijnen wel maar de nachtmerries blijven terugkomen.
Veelal in het weekend. Doordeweeks is alles een nachtmerrie.
School, bijbaantjes, vrienden noem maar op. Ik vind het niet meer wat het geweest is.
Doordeweeks is het een nachtmerrie en in het weekend ook.’
Ze doet mij ongemakkelijk voelen wanneer ik mij kwetsbaar opstel.
Als zij niet zo veel stiltes liet vallen dan was het verwerkingsproces
misschien iets makkelijker gegaan en kon ik de wereld weer in.
Ik wil geen hertengewei zijn wat alleen maar in de kamer kan hangen.
Dit moet opschieten, dit moet helpen. Verdomme!
Weer maakt ze aantekeningen.
‘Ik noem ze neusrollers.’
Ze kijkt op, ik heb haar aandacht gevonden.
‘Wat zijn neusrollers?’
‘Gewoon, je weet wel, zakkenrollers die harde stukjes snot van mensen stelen.’
‘Ken ik niet, leg uit.’
Haar manier van antwoorden is weer kort en bondig.
Precies wat ik soms nodig heb om los te komen.
‘Neusrollers! Als je de aandacht er niet bij hebt peutert een crimineel zo de harde stukjes uit je neus en dan ben je bestolen van dat stolsel in je neus en er is helemaal niets wat je er aan kunt doen. Eigenlijk hele zieke mensen hoor.’
Van verbazing laat ze haar pen vallen.
Ze raapt de pen van de grond en tijdens die bedachtzame daad verschijnt er een inkijk.
Een stukje zomer in mijn ogen is het. Ze draagt een truitje met een lage kraag, anders zou het mij nooit zijn opgevallen dat ze een paar rode bultjes tussen haar borsten heeft slapen. Dat zijn bultjes van nervositeit weet ik.
Wanneer ze weer rechtop gaat zitten zijn haar wangen rood geschetst.
‘Dit verzin je nu ter plekke neem ik aan? Ik heb er nog nooit van gehoord namelijk en het lijkt mij zeer onwaarschijnlijk dat het waar is wat je mij nu verteld.’
‘Ik had het gevonden op een Japanse pornosite. Dat is een van de dingen die ik doe in het weekend. Zo kom ik mijn dagen door als ik niet naar de universiteit hoef.’
Ze noteert enkele woorden van wat ik net zei en kijkt bedenkelijk richting een schilderij wat achter mij hangt.
Hoe kan het dat die vrouw, mijn therapeute, wel in deze kamer zit maar tegelijk ontzettend afwezig is.
‘En als je dan porno kijkt op die site, wordt je daar dan opgewonden van? Lijdt het tot masturberen of is het gewoonweg opvullen van een leegte?
Of kijk je er naar omdat je het leuk vindt?’
‘Alle vier zijn kloppen wel eigenlijk.’
Ik vraag mij af of het zo hoort dat een vrouw in deze functie mij dat soort gecatalogiseerde vragen stelt. Ik vind het vrij intiem en onaangenaam. Wie weet vertelt ze dit thuis aan haar man en lachen ze samen de hele avond om mijn bezigheden en leven wat totaal niet in balans is op dit moment. Ik zie het voor me, met rood vocht gevulde wijnglazen in hun handen, blokjes kaas en droge worst op tafel en vallende woorden uit monden die mijn leven gestalte geeft in een onbekende woonkamer.
Soms wil ik het ook helemaal niet, mij blootgeven aan een onbekende. Maar het moest.
Iedereen zei na het voorval dat het beter voor mij zou zijn dat ik wat dingen op een rijtje zou zetten. Ik pakte toen alle rouwkaarten van de stapel die op tafel lagen en zette ze recht op. Allemaal achter elkaar op de salontafel waar we die middag aanzaten.
‘En nu staat alles op een rijtje. Dood.’
Ik was in die dappere staat van verdriet.
Dat je denkt dat je heel erg sterk bent maar in werkelijkheid ben je dan eigenlijk helemaal niet sterk. Juist zwakker en het erge is, dit weet je dan stiekem ook nog van jezelf.
‘Laten we eens terug gaan naar het begin van onze sessies, waarin je vertelde dat je arm gebroken was en toen een prostitué bezocht voor seksuele ontlading. Denk je dat er steeds een leegte in je leven is die je moet opvullen met seksuele handelingen?’
Ze is kort door de bocht. De toon in haar woorden klinken als valse noten in een mooi concert omdat de dirigent niet oplet.
‘Ik denk dat wat je nu stelt een beetje kort door de bocht is.
Elk mens heeft behoeftes en ik heb die helaas op hele vervelende momenten.
Maar nee, het is geen leegte wat ik aan het opvullen ben.
Ik zie mezelf meer als een dikke vrouw die vaak chocola wil eten omdat het verdomde lekker is. Kom op, chocolade is toch lekker?’
Ze vindt het komisch wat ik vertel, ze lacht. In haar dromen noem ik haar vaak Glimlach.
Dat is haar enige naam want haar werkelijke achternaam vind ik niets. De Vries.
Haar andere namen zijn Platgezicht, Klompneus en Pluisdrager.
Ik geef haar verschillende namen sinds de eerste sessie.
Elke droom heeft zijn eigen titel nodig, mits het een goede droom betreft die voor herhaling vatbaar is.
‘Ik ben allergisch voor chocolade dus ik houd het bij fruit. Maar ik begrijp je wel hoor.
Ga door, alsjeblieft.’
Ze maakt een stom gebaar met haar handen.
Met andere woorden, ze wenkt naar de woorden die op mijn tong liggen om zo de kamer weer te kunnen vullen met geluid. Zou daar die spreuk vandaan komen?
Je haalt mij de woorden uit de mond? Een autistische, intelligente wending noem ik dat.
Autistisch, van dat woord weet ik de betekenis niet. Maar mijn vader riep het vaak naar mij toen ik nog basketbalde bij de vereniging. Tot op de dag van vandaag heb ik nog steeds niet het woord opgezocht in het woordenboek. Het hele woord klinkt negatief.
Mijn moeder vertelde eens dat je nooit het negatieve moet opzoeken.
Ik als trouwe zoon volg dat advies dan op om mezelf in bescherming te nemen.
‘Wat zal jouw leven moeilijk zijn als vrouw, geen chocolade lusten.’
Ik moet er om lachen, geweldig. Een vrouw die geen chocolade lust.
‘Mijn leven is niet moeilijk hoor, je leert er mee leven.’
‘Oh.’
‘Vertel verder.’
‘Ik heb geen leegte in mijn leven. Ik houd van vertier en wil dat nemen wanneer ik dat wil.
Dat is alles.’
Neem plaats en dein mee voor de gein op het ritme van de coupletten en het refrein, klap ook maar in je handjes want dat vinden de buren fijn.
Het leven is te zwaar en nu heb ik de condoom blues.
Het bedrijven van religie en het besnijden van kinderen vind ik walgelijk,
Zo enorm de blues.
Mohammed is een fabel en Jezus is een sprookje, geef mij eens ongelijk.
Heb je ook zo genoeg van alles,
doe dan met mij de condoom blues.
Ouder worden valt niet mee en nu heb ik de condoom blues.
Ik lach om moeders van 16, die doen mij fluitend over straat lopen,
Zo enorm de blues.
Afrikaantjes hebben altijd honger maar kunnen toch het snelste lopen.
Als je dat ook zo raar vindt,
doe dan met mij de condoom blues.
Iedereen valt mij lastig en nu heb ik de condoom blues.
Had een meisje in mijn bijzijn met borderline,
Oh oh, ik heb de blues.
Voor aandacht besmeurde ze de muren met poep en ze plaste in haar broek.
Heb je ook zo genoeg van alles,
doe dan met mij de condoom blues.
Geen enkele dag is normaal en nu heb ik de condoom blues.
Ik vond een foetus bij een abortuskliniek verpakt in folie,
Oh oh, ik heb de blues.
Nam het mee naar huis en staat het in de vensterbank te branden op lampenolie.
Heb je ook zo genoeg van alles,
doe dan met mij de condoom blues.
Ik ben voor volledige uitingsvrijheid en nu heb ik de condoom blues.
Lachen om lilliputters die stotteren bij het pijpen van een banaan,
Oh oh, zo enorm de blues.
Beste kabinet in Nederland, bedankt voor de moeite, nu kunt u gaan.
Heb je ook zo genoeg van alles,
doe dan met mij de condoom blues.
Ik heb voor bijna nergens een oplossing en nu heb ik de condoom blues.
Medicijnen, accupunctuur en chemotherapie,
Oh oh, zo enorm de blues.
Uit de buurt blijven van homo’s, tegenwoordig heet dat androfobie.
Heb je ook zo genoeg van alles,
doe dan met mij de condoom blues.
Ik droom over moorden en taarten, nu heb ik de condoom blues.
De gedachte dat alle mensen gelijk zijn geven mij de bibberatie,
Ik heb de condoom blues.
Seks met je kind heeft geen zin, maar het blijft een vorm van expressie
Als je dat ook niet leuk vindt,
doe dan met mij de condoom blues
Op woensdag doe ik honing in mijn thee, nu heb ik de condoom blues.
Ik peuter in mijn neus en veeg het af aan je geliefde,
Ik heb de condoom blues.
Biechtte het voorval op aan een Belg, hij zei: Wablieft Ge?
Heb je ook zo genoeg van alles,
doe dan met mij de condoom blues.
Ben goed voorbereid op de huwelijksnacht, nu heb ik de condoom blues.
Het leven van een loverboy lijkt mij best wel interessant,
Dit is de condoom blues.
Want als ik gepakt word ben ik alleen maar een stukje in de krant
Heb je ook zo genoeg van alles,
doe dan alsjeblieft de condoom blues.
Aan deze mooie toegift komt nu een einde, ik heb de condoom blues.
Wat heb je aan een prins die niet eens meer kan kwijlen,
Het einde van de blues.
Er is genoeg plek voor in het museum, asjeweine is hetzelfde als kassiewijle.
Kun je daar ook niet van wakker liggen,
doe dan met mij de condoom blues.
Openhartig en eerlijk verzonnen door de literaire toekomst:
Wijnand Bruggink
‘Ik denk dat het probleem juist de opvoeding is, ik weet het haast zeker.’
De psycholoog kijkt mij stoïcijns aan. Ze zegt niets en de stilte is kwetsend.
Je kent het, de stilte in een gesprek die wil dat jij door gaat met jezelf blootleggen.
Dit keer niet, ik ben intelligenter en slimmer en niet alleen dit keer. We spelen een wedstrijd “stommetje” en gelukkig voor haar is dat dit keer betreffende de stilte want iedereen wint het van mij als het gaat om stommetje spelen. Wat nodig is om mee te delen; Mijn brein leent zich er voor om begaafd te zijn. Helaas vaak op de verkeerde manier. Zoals die keer dat ik tijdens een avondje stappen naar buiten ging om een frisse neus te halen en na die tijd niet meer naar binnen mocht. Dus ik verzon maar dat ik een vrij ernstige en dodelijke ziekte had en zo belandde ik in de vipruimte met een Spa blauw.
Dat is hoe ver mijn brein kan. Maar bij de psycholoog is dat toch altijd net even anders en het is soms moeilijk om een bepaald patroon te doorbreken. Ze wil die confronterende vraag stellen, ze wil mij vragen wat het is met mijn opvoeding. Natuurlijk, ze is waarschijnlijk een beginneling en heeft de nodige tijd en ballen nodig om die vraag te stellen. Ze verbergt zich achter de daad; Hoofd gebogen, pen op papier, doen alsof ze wat zinnigs opschrijft en dan de vraag der vragen te stellen. Ze is mij er eentje.
‘Wat is er dan met je opvoeding wat al deze problemen veroorzaakt? En zou je dat dit keer eens willen verwoorden met woorden die je gebruikt alsof je het tegen je vrienden hebt?’
Goed, haar intentie is goed, ze is eerlijk. Ze snapt geen hol van wat ik de afgelopen weken verteld heb. Ze heeft er niets van begrepen en als ik mijn eloquente gedrag des vaderlandse taal niet verder naar beneden schroef komen we geen steek verder. Ik bedoel natuurlijk, ik ga nu meedoen met stommetje spelen en zal spreken zoals ik tegen mijn vrienden spreek. Die ik natuurlijk in werkelijkheid helemaal niet heb. Face facts, ik heb een handvol vrienden die per maand tienduizenden euro’s verdienen waar ik nooit iets van krijg of mag lenen, dus dan bewaar je afstand.
Ik wend mij tot mijn psycholoog, het meisje. Zo noem ik haar in mijn satanische gedachten waarin ik haar voorover buig en haar flink hard in haar anus beuk met een grijs potlood die ik net geslepen heb met mijn teennagels. Zie je nou hoe zoiets gaat? Het is alsof je met een klein hamertje tikt op je pees die over je knie getrokken is met als gevolg dat je wakker schut en je been voelt trekken. Een reflex. Ik kan niet zonder dat soort uitspattingen en dat is waarom ik op die divan lig.
‘In woorden alsof ik het tegen mijn vrienden heb? Goed. Maar je moet weten, ik heb een handjevol vrienden, een stuk of 4 á 5 vrienden en die praten nog wel eens door elkaar dus ik zal wel even mijn stem moeten heffen. Schrik dus niet als ik begin te roepen dat ik geen jeugd heb gehad met de juiste stimulans en dat we nu maar eens moeten gaan borrelen want anders komt er van dat filosoferen over mijn dubieuze zelfmoordpogingen niets terecht.’ Ik laat een stilte vallen en trek met mijn gezicht een hele moeilijke blik. Alsof ik in mijn hoofd een medicijn voor homoseksualiteit aan het bedenken ben. Niet dat homoseksualiteit een ziekte is hoor, ik vind het al heel wat dat een geaardheid te veranderen is. Volgens mij is dat onmogelijk, maar wat weet ik?
‘Ik heb geen opvoeding gehad, dat is het probleem nou juist. Snap je?’
Haar blik verandert, zowaar een lach van de bloedserieuze Sophie.
Ik denk; Jezus meid, een half jaar geleden werd je nog krom geneukt op de grond tussen plasjes bier en glasscherven door Frank des Lambal. Nu probeer je mij van mijn vage gedachtes af te helpen die ik ’s nachts heb? Dit is een openbaring, dit is een conclusie en de conclusie luidt dat ik geen opvoeding heb gehad en totaal geen richtlijnen heb die mij kunnen vertellen wat normaal is en wat niet. En je beantwoordt die openbaring met een lach? Ik denk veel mag u weten, ik denk zelfs zoveel dat ik zeker weet dat er nieuwe oorlogen ontstaan op de dag dat ik hardop denk.
Dit keer kan ik alleen maar denken:
Op de maat van haar haat danst ze woorden in mijn hart die ik niemand horen laat. Een wil om niet te gaan en een droom om niet te sterven. Onverstaanbaar maakt ze mij alles duidelijk wat ze niet wil. Mijn hart is stoffig, koud en kil. Ik zie mezelf als een onderdeel van het ontbijt, soms moet je alles uit mij persen om de gezonde sappen te krijgen die een mens hebben wil. Ik wil je een halsketting van blauwe plekken geven. Er zal nagedacht moeten worden over daden want ik heb allerlei consequenties klaar liggen die nog moeten uitkomen, helaas twijfel ik over je domheid dus de gevolgen lopen wel los dit keer. Ooit verzon ik de gekste personages, ik sprak honderduit en deed mij altijd voor als Mr. Te Wensen Over, want alles wat ik schets en leef op papier laat te wensen over en mijn dromen blijven ver weg wanneer ik mijn ogen sluit.
Als ik 2 auto’s zou hebben dan kon ik een gezicht stichten, met 1 auto in mijn bezit ben ik slechts Jan Modaal en loopt de toekomstige jonkvrouw een deur verder. Ook al is de prijs van het leven hoog en het rendement laag, er is altijd plaats voor winst en verlies, quitte spelen is onmogelijk.
Marco.. Marco.. Polo, en we roepen allemaal in koor dat we lol hebben. Maar de vrede blijft steeds uit en de mensheid is nog steeds op bevestiging en lef uit. Stimulans van het individualisme? Vergeet het, tegen de tijd dat jij je identiteit verzekerd hebt van een kleine kink in de kabel, hebben je ouders al de hoop opgegeven. Wat is er mis met een geheel zijn? Zwijgen is zilver, niet opvallen is goud.
Verdwijn in Nederland helemaal van de kaart, ontelbaar veel karaats waard.
Mens, leef toch. Open deuren, niet ramen. Ren, niet wandelen. Rust, niet slapen. Bedrijf de liefde kosteloos, geen hoerenkastgerei met na die tijd veel zelfkastij-ding.
Ontvang haat, geef liefde. Buk en lach waar geslagen wordt, maar zwijgen is zilver en niet opvallen is goud. Geef de zwerver op de hoek van de straat geld noch de bijbel, lees zijn horoscoop voor want iedereen verdient te weten waar hij of de zij aan toe is. Ook al is het alleen maar voor de gedachte dat de zwerver 5 seconden onder de figuurlijke pannen is bij iemand die leugens voorleest.
Fysiek arm en geestelijk rijk is je toekomst verzegelen aan het hof, fysiek rijk is de voor altijd indiensttreding van de geestelijken. Goed nadenken, hoe zwaar je er ook aan tilt, hoe sterk je ook bent, leidinggeven is een kunst en kunst is slechts vermakelijk onbetaalbaar. Maar de glimlach, de glimlach van de hemel betekend energie in de schoot van de vrouw die een kind baart. God stottert en daarom duren de antwoorden zo lang, de duivel is slechts passé. Ik heb eindeloos geduld en duld nu enkel alleen tegenspraak van enkele jonkvrouwen, 72 stuks en allemaal ongeschonden om precies te zijn. Stimulans van het individualisme, mezelf SM-wijselijk aftrekken met een eenzijdig schuursponsje in mijn ene hand en mijn lul in de andere. De glimlach op mijn gezicht begint te lachen, ik heb geen priesterlijke zwetende stinkpiemel. Ik ben ongeschonden als Maria, de handigheid van Jozef en de krachten van Jezus, puur om een punt te maken. Ik laat exclusiviteit stijgen, visite dat niets vermoedend langskomt, zet kattenbrokjes op tafel. Ik sta bekend als een trendsetter. De enige liefde was haar venusheuvel die ik beklom met zijde, maar de haat was dikmakende, maakte van haar een venusberg, mijn pikhouweel was hier niet tegen bestand.
De tekst is geschreven tijdens het luisteren van: The Airplane Boys – ‘Dictate’
Je walgt en ik verbaas je,
Ik dicht je een andere tijdzone in en bevestig dat je
Een laatbloeier bent.
Als je de clou van dit geschreven woord
niet kent, dan hebben ouders spijt van een kind op komst.
Vliegende spullen en gebroken harten.
Raak mij nog een keer aan en je ondertekent je sterven.
Ik versplinter je aura, aanschouw dit is je lijden in rood gekleurd.
Jij, nepheid is sterven in veelzijdigheid.
Ik haat je. En verafschuw al je bekenden in de latente menselijkheid.
Fucking sleeping bodies, poke them till your penis gets numb to it.
Tell your mom that you skipped school and wanna be like your dad.
Ho eens met de ho-monologen.
Gepijpt door een dom blondje,
Hubba-Bubba kauwgum in je schaamhaar.
A lepricon who’s affraid of getting paid while he never gets laid.
Cutting knives in dolls at Bijenkorf, fucking bitches with a ski mask on
while skiing a Big G downhill.
Nee. Dat is het en eenzaam zal het graf zijn want alles wil je lijf onttrekken.
Gevonden geest en simpele spoken die wolken niet doen schrikken.
Regenbui en vliegende bladeren in de fantasie van de vrouw die nooit het licht ziet.
Ze had een reet zo groot als het geheugen van een olifant, maar dat zal ik vergeten.
Think about the sky, think about those clouds who look like HIV hobo’s.
Remember in 3rd grade, girls would be all like no touchie no touchie.
All a bunch of unsecured miscarriages with some big ugly heads acting like no-no’s.
Ik vil je wanneer je rilt en toegeeft dat je niet door mijn toedoen sterven wilt.
Je leeft, je ademt, schopt lucht tegen benen en aardbevingen tot gevolg
in een klein glas water wat door een rietje naar adem hapt.
My life never made sense, thats why I make enemies for fun because having no friends just means I’m having a lot more fun. I’ll tak a nap on your heart, I’ll sleep on your dead corpse,
Because I will take no rest untill you died by a doggy intercorse accident.
Ik geef je aids met een strikje, a pink ribbon, want zonder kleuren ben je slechts een ziekte.
Valse aantijgingen is slechts wat ik beledig in wat saai gevormde luchtledigheid.
Helse heidensheid is mijn bescherming in een jas dat gemaakt is door de dochter van
Satan, je leeft in vuur en doneert de vlam aan de hete plavuizen waar ik op sta.
Let me be the condom in your life, a safe place that holds the filth.
Cleaning your pussy means licking shopping carts so you can shop cleany.
Don’t want to be recognized with me in public, here wear this beanie.
Tossing coins means I’m getting head, gambling is never pointless.
If winning means you getting lucky, then every battle is useless.
Be this, me spitting in your drink, drink this.
Hate is my planet, planet is my hate, you still living means I want to live on an abstract planet.
Intermezzo/Toegift.
“ – Ik tel de pagina’s van de kalender, gedeeld door lijden is dat 365 eenheden.
Ik houd van handmatige strippers, luisteren naar de commando’s van mijn handen.
Klap eens in mijn handje, blij blij.
Neem niet meer mijn naam in de mond, ik ben vochtig jawel maar geen mondwater.
Met je mayonaise vingers en ketchup teentjes, overal waar je loopt en alles wat je
Aanraakt is simpel geschreven dit, maar oh zo duidelijk in het aangeven dat het smerig is.
Op de kop gehangen, tekst van onder naar boven, namen van iedereen die meespeelde
in het avontuur, de aftiteling. – “
Dit is het begin van een cartoon, gemaakt door een 5 jarig kind. In opdracht van Grote Fik's chairman.
In deze “donkere” tijden kun je beter brieven schrijven aan het adres van mijn middelvinger.
Retour afzender dus. Elke subcultuur heeft zijn held nodig en elk geslacht zijn orgasme.
Hier zijn grenzen aan verbonden die bepaalde dingen binnen de perken houdt.
Het gaat dus in principe nergens over.
Ontkennen dat je homo bent? Of de holocaust ontkennen?
Het vriest -22 graden en plotseling zijn we alle goede doelen vergeten.
Masturbeer ‘s nachts op de foto’s van je moeder en tante in een bikini.
Europese Unie? Of bij de alliance van de bevroren wateren die
eerder de huid schieten dan de beer verkopen.
“Ik snijd je huid in stukken, ik wil je oren aan mijn hoofd
naaien want heb meer oren nodig om je te horen
want als ik de waarheid met je wil delen kun je concluderen
dat ik je eigenlijk helemaal niet horen wil.
Noem jezelf een baas? Noem jezelf een jezelf?
Wees een kopie van een andere genie want jezelf zijn kan moeilijk zijn.
Gooi een blinde de waarheid onder ogen, zonder armen en een luchtballon
als zitkussen en schop hem richting een zebrapad en vertel
hem dat zicht ook alleen maar iets is voor de rijken.
Scheur een condoom in tweeën en geef het aan je zoon,
je wilt grootvader van een tweeling zijn.
Geef je dochter een verkreukelde condoom omdat je een kind met littekens wil.
Geef je zoon een mislukt condoom omdat je een nieuwe belasting aftrekpost wil.
Geef je dochter de pil omdat je later geen kind wil verzorgen dat aan de pillen is.
Moeders, geef je dochter minder aandacht, geef ze minder aandacht.
Gooi woorden als ribben, kleine tieten door een kamer met dode oma’s
en opa’s die gek zijn op kleine jochies met een middenscheiding.
Oh hemels, de anus van een kleine jochie van 8, doe maar even zoals
die ene en die andere, want priesters zijn ook mensen.
Gekkigheid op een stokje, je demente oma aan een lul op batterijen.
Trillen op je benen, je opa met parkinson die aan je benen hangt
met smekende ogen om je niet te euthanasieëren voor het avondeten.
Brein als lekker prakje, rode bietjes en aardappels.
Rode bietjes met aardappels, klapstuk, klap stuk, ik klap je stuk,
Gestolde menstruatie, hah, rode bietjes, zere tietjes.
Gestolde sperma met urine, hah, bevroren frietjes.
Occupy de toch al lelijke straten, wij genieten wel van “Nederland van Boven”.
Homoseksualiteit een ziekte?
Het is komkommertijd met het kwik lager dan de kont van een uitgeholde Topper.
Peuter een beetje aan de slipjes van je buurvrouw met border-line, strontkorst.
Bevestig een pakje kaarten aan het voorwiel van je fiets,
Vroem Vroem, Engel uit Hel voor de buren, want net zo storend.
Ik ben een Hell’s Angel.
Wil je roem?
Zorg dan dat je meedoet met iedereen en zorg dat je een
opgezette vlinder bent die overal met nepheid achter aan vliegt.
Vind alles leuk, aai alles zacht en neuk ‘s avonds een pompoen,
want poeh poeh, alles leuk vinden is ook zo nep.
Politiek, Politiek,
Leven gevuld met altijd al leugens, jaag alles en alles na op het gebied
wat als postcode “frustratie” heeft.
Niet mee eens, Het is een leugen, Stem Zus, Stem Zo,
Ik ben goed gestemd en ik neem je Zus Zo.
Ik heb mij net alle kansen ontnomen op een goede baan in de toekomst.
Het is het allemaal waard. Jullie op je plek zetten doe ik graag.
